Skafti Jónsson tekur við starfi umdæmisstjóra í Malaví

1.3.2007

Skafti Jónsson og Mr. Gumbala, skólastjóri í Namazizi skólans. Ljósmynd: Kristín Þorsteinsdóttir.

“Ég hef verið svo heppinn að fá að vera hér í nokkrar vikur til að setja mig inn í starfið og kynnast landi og þjóð. Ég tek við góðu búi og spennandi og vaxandi verkefnum sem fólkið í Monkey Bay, þar sem við vinnum mest, kann vel að meta. Þróunarsamvinnustofnun er heimsfræg í Monkey Bay og nærliggjandi þorpum – þar þekkja allir ICEIDA. Þar er fólk sem þekkir allt okkar starfsfólk frá upphafi. Það kemur í okkar hlut sem hér erum núna að viðhalda góðu orðspori og byggja ofan á það.”

Þetta segir Skafti Jónsson sem tók á dögunum við starfi umdæmisstjóra Þróunarsamvinnustofnunar Íslands í Malaví af Margréti Einarsdóttur. Skafti er sendiráðunautur í utanríkirsráðuneytinu en í tímabundnu starfi hjá ÞSSÍ sem umdæmisstjóri í Malaví og forstöðumaður sendiráðsins í höfuðborginni, Lilongwe. Hann vann hjá Rauða krossi Íslands áður en hann gekk til liðs við utanríkisþjónustuna. Í millitíðinni fór hann í  meistaranám í alþjóðasamskiptum í Englandi og lagði áherslu á þróunarsamvinnu og hjálparstarf. Fyrstu tvö árin í ráðuneytinu hafði hann með marghliða þróunarstarf að gera þannig að hann er ekki nýgræðingur á sviði þróunarmála og samskipta við Afríku. Síðan var hann fjögur ár í sendiráðinu í Osló.

“Malaví er eitt af fátækustu ríkjum heims og þörfin fyrir hvers kyns aðstoð himinhrópandi,” segir Skafti. “En þó kemur mér skemmtilega á óvart hvað hér er mikið af fólki sem kann vel til verka. Við vorum um daginn að auglýsa eftir verkfræðingi til að leiða vatns- og skólpverkefnið sem við erum að fara af stað með. Við fengum 37 umsóknir, allar frá mjög hæfum og vel menntuðum Malövum. Í þessum viðtölum sannfærðist ég um að það er rétt stefna hjá ÞSSÍ að reiða sig í ríkari mæli á heimamenn í lykilstöðum, sem útsent fólk að heiman gegndi áður. Næst ætlum við að ráða malavískan mann í ábyrgðastarf á skrifstofuna hérna í Lilongwe. Það er þróunarstarf í sjálfu sér að gefa menntuðu heimafólki tækifæri til að axla ábyrgð og nýta menntun sína, en slík tækifæri eru því miður af skornum skammti.

Fátæktin veldur því, að menntað fólk flýr á vit betri lífskjara á Vesturlöndum eða í nálægum ríkjum, Suður Afríku, Botsvana og jafnvel Simbabve þrátt fyrir ástandið þar. Það er ekki nema örlítið brot lækna og hjúkrunarfræðinga, sem menntast hér, við störf í landinu. Enda er skortur á menntuðu starfsfólki að ríða spítölunum í Malaví á slig. Við finnum fyrir því í heilbrigðisvekefninu sem við styðjum. Það er borið uppi af örfáu menntuðu fólki sem afkastar eins og tugir vestrænna starfssystkina. Enda herjar alls kyns óáran, til dæmis alnæmi og malaría, og það eru biðraðir af veiku fólki. Sigurður landlæknir og Sigríður spítalaforstjóri Suðurnesja, kona hans, sem eru þessu fólki til halds og trausts, eiga ekki orð til að lýsa dugnaðinum og æðruleysinu við erfið skilyrði,” segir Skafti Jónsson, nýr umdæmisstjóri Þróunarsamvinnustofnunar í Malaví.